Τετάρτη, 24 Ιουνίου 2015

Η Ελλάδα μεταξύ δυο κακών σεναρίων.






Η προσπάθεια διαπραγμάτευσης που πραγματοποίησε η κυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α- ΑΝ.ΕΛ, απέδωσε λιγότερα του αναμενόμενου. Η μακρά προσπάθεια, ταλαιπώρησε την οικονομία , δημόσια και ιδιωτική, κανένας χειρισμός- με εξαίρεση την ρύθμιση προς τα δημόσια ταμεία και τα ασφαλιστικά, που είχαν εισπρακτική λογική- δεν έγινε προκειμένου να διευκολύνει την βελτίωση της θέσης της χώρας. Μπορούμε, ενδεχομένως να εξαιρέσουμε και την προσπάθεια για το νότιο αγωγό που προωθήθηκε, κατά τα άλλα, μια σειρά από δυσμενείς εξελίξεις σε όλο το φάσμα της οικονομίας, επιδείνωσε την κατάσταση και μείωσε την διαπραγματευτική δύναμη αλλά και την εσωτερική συγκρότηση.



Η αδυναμία διατύπωσης εναλλακτικού σχεδίου, απολύτως απαραιτήτου εφόσον θέλεις να οδηγηθείς σε σκληρή διαπραγμάτευση γιατί διαφορετικά δεν έχεις δύναμη στα επιχειρήματά σου, μας έδινε από την αρχή την αίσθηση ότι η προχειρότητα και η έκκληση ηθικού χαρακτήρα θα είναι τα κύρια χαρακτηριστικά των συνομιλιών από την Ελληνική πλευρά.Το πολιτικό προσωπικό που είχε επιλεγεί είχε δεδομένα όρια, καθώς τόσο η ιδεολογική τους προέλευση όσο και η πολιτική τους εμπειρία, δεν οδηγούσαν πουθενά.

Έτσι, σήμερα, με τα ταμεία άδεια, την εμπιστοσύνη στο χαμηλότερο σημείο- στοιχείο απολύτως δυσμενές για την οικονομία- και ένα λαό που διχασμένος ανάμεσα στους Ευρωπαϊστές που αντιλαμβάνονται την πατρίδα ως προτεκτοράτο χωρίς να αισθάνονται καμία ενοχή εμποτισμένοι με την ξενομανία και τα ιδεολογήματά τους και τους αριστερούς που προέρχονται από κάθε ρεύμα του αριστερισμού και την μεγάλη πλειοψηφία που προέρχεται από το λαϊκίστικο, αφασιακό και ι κενό ιδεολογικού περιεχομένου ΠΑΣΟΚ, αναμένει το τρίτο μνημόνιο, συνέχεια των άλλων με το μεγάλο ερωτηματικό αν μπορεί να το διεκπεραιώσει.

Μια κακή συμφωνία που η εκτέλεσή της  θα βυθίσει σε νέα ύφεση και νέα τροφοδότηση της ανεργίας, της φτώχειας και της μετανάστευσης, ή μια ρήξη χωρίς προετοιμασία με πλήρη αποδόμηση του παραγωγικού ιστού, μια κοινωνία διχασμένη και πολλούς καραδοκούντες εχθρούς του Ελληνισμού. Τα σενάρια αυτά προκύπτουν ακριβώς γιατί δεν αποτράπηκαν, ούτε από τους προηγούμενους, ούτε από τους σημερινούς κυβερνώντες.

Πέντε χρόνια μετά την έξαρση της κρίσης που ήδη σοβούσε, δεν έχει γίνει τίποτα για την εσωτερική ανάταξη. Η γραφειοκρατία παραμένει παρούσα, η κατάσταση της εγχώριας παραγωγής είναι σε χειρότερη θέση και κάθε μέρα επιδεινώνεται- εισάγουμε το 75% των τροφίμων- , η μικρή και μικρομεσαία επιχειρηματικότητα αργοπεθαίνει, η αγροτική παραγωγή εξακολουθεί να δοκιμάζεται, καμία ενέργεια δεν έχει γίνει στην προσπάθεια ενεργειακή αυτονομίας.

Τους προσηλωμένους στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τη δύση γενικότερα, που αρνούταν να δημιουργήσουν ένα πλαίσιο ανασυγκρότησης έστω και στα στενά όρια αυτών των προβλέψεων- διαδέχτηκε ένας περίεργος εσμός, αποτελούμενος από ετερογενείς χώρους, χωρίς κοινό όραμα και χωρίς κανένα σχέδιο. Το πολιτικό πρόγραμμα του κυβερνώντος κόμματος ήταν ένα ευχολόγιο, χωρίς τεκμηρίωση, χωρίς συγκρότηση. Δεν αργήσαμε να το καταλάβουμε.

Το δυστύχημα για τον τόπο είναι ότι οι κοινοβουλευτικές δυνάμεις που αναγκαστικά στο σύστημα διακυβέρνησης παίζουν τον πρωτεύοντα ρόλο, στερούνται ακόμα και των στοιχειωδών προϋποθέσεων για την αντιμετώπιση της κρίσης.  Τα εκατομμύρια ευρώ που έχουν δοθεί στα κόμματα αυτά, δεν ωφέλησαν σε τίποτα . Ούτε ένα σχέδιο οικονομικής δράσης  σε έναν επιμέρους τομέα δεν έχει διατυπωθεί. Η μια σχολή σκέψης, ελπίζει στην προσέλκυση επενδυτών που δεν έρχονται ποτέ, η άλλη στην διαιώνιση ενός αντιπαραγωγικού κρατικισμού.

Οι δυνάμεις που υποστήριξαν το μνημόνιο, έχουν αποτύχει ακόμα και εντός των ιδεολογικών τους ορίων. Αν θεωρήσουμε ότι χρειάστηκε ένα καλύτερα οργανωμένο κράτος, ένας απλοποιημένος και σύγχρονος φορολογικός νόμος και μηχανισμός,ένα σύστημα ευνοϊκό για την ανταγωνιστικότητα, το πέτυχαν; Αναμφίβολα όχι. Για σαράντα χρόνια αλλά και για τα τελευταία πέντε. Πάντοτε, ανίκανοι. Έτσι, μπαίνει το ερώτημα είναι τόσο ανεπαρκείς να καταπολεμήσουν τις παθογένειες που αυτοί οι ίδιοι ορίζουν ή μήπως εκτελώντας τα ξένα σχέδια αδιαφορούν για το μέλλον και το αποτέλεσμα. Ανίκανοι η προδότες; Ή μήπως και δυο, αφού έτσι βολεύει και τους ξένους επικυρίαρχους.

Οι δυνάμεις που κυρίως διαχειρίστηκαν την αντιμνημονιακή πολιτική είναι γνήσια τέκνα της μεταπολιτευτικής προχειρότητας και της επιφανειακής προσέγγισης των πραγμάτων. Αθροίσματα στελεχών που συνέκλιναν προκειμένου να κυβερνήσουν και κυρίως υπηρετούσαν συντεχνιακά συμφέροντα, καλοπληρωμένες ιδέες διεθνιστών, εθνομηδενιστές, συνομωσιολόγοι, με διαφορετικές προσεγγίσεις επάνω στο ελληνικό πρόβλημα μα με κοινό παρανομαστή, την απόρριψη του μνημονίου.

Αυτή η πολιτική γεωγραφία του κοινοβουλευτισμού του 2015, αντιπροσωπευτική της ανικανότητας της Ελληνικής κοινωνίας να αντιληφθεί τη φύση του προβλήματος  και να προχωρήσει σε μια άλλη πορεία, αποτελεί και την ουσία του προβλήματος. Γιατί τι θεραπεία μπορεί να επιτευχθεί όταν δεν μπορεί να γίνει διάγνωση; ή ακόμα όταν γίνεται διάγνωση και το εσφαλμένο θεραπευτικό σχήμα παραμένει, το ίδιο.

Οι μέρες που έρχονται θα είναι δύσκολες. Το Εθνικό Μέτωπο, έχει συνεισφέρει πολλές υπηρεσίες στην ανατομία της θέσης της σημερινής Ελλάδας. Προτείνει, το δρόμο της εσωτερικής ανασυγκρότησης πέραν των ορίων που επιβάλλει η Ε.Ε.Επιμένει στην αναγκαιότητα να ξυπνήσουν όσο περισσότεροι Έλληνες γίνεται από το λήθαργο της πολιτικής αδιαφορίας ή της περιστασιακής προσέγγισης και της οργής. Έθεσε, στο εθνικιστικό κίνημα ζητήματα επίκαιρης στάσης και πρακτικής αξίας που χωρίς αυτά πολιτική δεν γίνεται. Προσπαθεί να δώσει την εικόνα της Ελλάδας στο σύγχρονο κόσμο, με κύριο άξονα το έθνος απέναντι σε μηχανισμούς ισοπέδωσης και καταστροφής της ανεξαρτησίας. Συμβάλλει, με κάθε τρόπο στο διάλογο Ελλήνων από όλους τους χώρους πολιτικής προέλευσης, επάνω σε μια νέα θεμελιώδη αντίληψη, που ζητά την πλήρη αναμόρφωση του πολιτικού συστήματος, τώρα που δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι έχει χρεοκοπήσει και μαζί του έχει συμπαρασύρει την πατρίδα και το λαό.

Το νέο πολιτικό λόγο,που θα ανατρέψει τα στερεότυπα, τις νοοτροπίες, τις παθογένειες και τον βαθύ εσωτερικό διχασμό, μόνον ο Ελληνικό Εθνικισμός μπορεί να τον εκφράσει, γιατί έχει τις προϋποθέσεις ιδεολογικής επάρκειας, την ηθική μαρτυρία και την ιστορική δικαίωση.

Εμ. Ν. Κώνστας.

Γενικός Γραμματέας του Εθνικού Μετώπου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου